علی حامد حق دوست

رضا دقتی‌، جایزه مهم و معتبر لسی را دریافت کرد

baraksim — Thu, 31 Dec 2009 17:39:18 GMT

عکس: علی خلیق

رضا دقتی‌، عکاس و خبرنگار بین المللی ایرانی‌ در طیّ مراسم باشکوهی‌ در تالار تئاتر مرکزی لینکلن، در شهر نیویورک جایزه ی مهم و معتبر " لسی" را دریافت کرد. . این جایزه همه ساله در بخش‌های مختلف عکاسی‌ به بزرگترین عکاسان جهان تعلق می‌گیرد.

داگلاس کیرکلند که در سال ۲۰۰۳ میهمان افتخاری این مراسم بود، در مورد اهمیت این جایزه چنین گفت : همانطور که صنعت سینما جایزه ی اسکار دارد، جامعه ی عکاسی " لسی" را دارد

رضا دقتی‌ در زمان دریافت این جایزه چنین گفت:

جایزه ها و پاداش‌ها هر چند چیز کوچکی هستند اما به معنای قدردانی از زحمات است و این قدردانی گرانبهاست. در کلمه " لسی" لغت لاتین نور نهفته است، نوری که شریک بی‌ همتای عکاس است تا به کمک آن قادر به ثبت لحظه‌ها شود. دراین لحظه، در حضور شما که به جرات می‌توانم بگویم یکی از بزرگترین و مهمترین گروه دنیای عکاسی‌ هستید، هنگامی که این جایزه را در دست گرفتم بلافاصله ذهنم متوجه همه دوستان و همکارانم شد. خصوصاً کسانی‌ که زندگیشان را نه تنها وقف بلکه قربانی میکنند تا شاهد وقایع مهم دنیای ما باشند. حضار گرامی‌, ما صدای کسانی‌ هستیم که بی‌ صدا یند، ما اینجا هستیم تا جهان چشمانش را به روی دردها و جنگ‌ها نبندد.من این جایزه را به کسانی‌ تقدیم می‌کنم که در نبرد برای جهانی‌ بهتر حتی از ادا کردن جان خود نیز دریغ نکردند.

رضا دقتی‌، عکاس و خبرنگار بین المللی ایرانی‌ جایزه ی مهم و معتبر " لسی" را دریافت کرد

زیارت پیر سلطان سنجر

baraksim — Mon, 28 Dec 2009 20:22:18 GMT

با کلیک بر روی عکس بالا گزارش تصویری کامل را در سایت عکس آنلاین مشاهده نمائید.

عکس آنلاین / علی حامد حقدوست : هر ساله در روستای دویوجان شهرستان مرند آیینی با شرکت همه‎ی زنان و مردمان روستا روی می‎دهد که بنا بر آن، ظهر نوزدهم تیرماه از روستا خارج شده و دسته دسته همراه زنان و بچه‎ها به سوی “پیر” یا “سلطان سنجر” که سلطان زنجیراش می‎گویند، حرکت می‎کنند. حصار این پیر از سنگ است. مردم بخشی از راه خاکی را با تراکتور و بقیه را با پای پیاده می‎پیمایند.

تا ساعت ۸ شب تقریبا همه اهالی روستا بر بالای قله پیر سلطان سنجر می رسند آنها آتشی را برای گرم شدن و گذاشتن چای روشن می کنند و گروه گروه دور هم جمع می شوند بر خلاف سال گذشته امسال درقله این کوه هوای سرد و مه آلود همراه با بارش شدید باران و تگرگ و رعد و برق شدید و از سوی دیگر نداشتن لوازمی مثل چادر و لباس گرم شب سختی را برای روستائیان رقم زد.

با روشنتر شدن هوا گله های روستا بر بالای کوه می رسند و اهالی که شب سختی را به انتظار رسیدن گله سپری کرده اند با گفتن”ماشا‌ الله” و گفتن اسم چوپانان گله و “زنده و سلامت باشید” به پیشواز گله‌ها می روند آنها دور تا دور حصار سنگی مقبره پیر می‌ایستند و با تشویق خود گرداندن گوسفندان به دور مقبره پیر را نظاره گر می‌شوند. به اعتقاد اهالی روستا این آئین برای سلامتی و پر برکت بودن دامهایشان خوب است و سال خوبی خواهند داشت.

پس از گرداندن گوسفندان به دور مقبره خود اهالی هم مقبره پیر را زیارت کرده و بسوی چراگاه “سوئوانالئیخ” براه می افتند در آنجا هر خانواده با اقوام خود دور یک سفره نشسته و خستگی راه را با خوردن صبحانه و چای از تن بدر می کنند. بعد از اندکی استراحت هر خانواده گوسفندان خود را جدا کرده و زنان روستا مشغول دوشیدن شیر میشوند در این میان هم بزرگان و ریش سفیدان روستا به معامله گاو و گوسفندان خود می پردازند بعد از صرف نهار عده ای سوار بر وانت و تراکتور و عده ای سوار بر اسب و الاغ هایشان به روستا باز می‌گردند.

روستای دویوجان در ۵۰ کیلومتری شرق مرند از توابع آذربایجان شرقی، بر دامنه‎های قره‎داغ جای گرفته است. این روستای آسفالته دارای ۱۸۰ خانوار است که دام‎داری و کشاورزی درآمد آنان را تشکیل می‎دهد.

اشعار محلی که اهالی روستا در مورد این کوه و پیر سروده اند:
دورت داغدیلار یان با یاندی/ سلطان زنجیر الهام آلدی/ چوخلی سنه قوناق گلدی/ سلطان زنجیر پیردی دغلار
سنه نییه صاحاب یوخدی/ تیکانلارین بیز قانوخدی/ سنه گلیب گئدن چوخدی/ سلطان زنجیر پیردی داغلار
آتلی گلیر قوشا قوشا/ سلیماندی آدی پاشا/ تاریخ قویمادیلار داشا/ سلطان زنجیر پیردی داغلار
ایلده بیر یول ائل گلردی/ قویون قوزو بول گلردی/ سورو سورو او گلردی/ سلطان زنجیر پیردی داغلار
قیزیل دره‎نین چایین‎دان/ بوزداغی‎نین های هویون‎دان/ قبله چشمه‎نین سویون‎دان/ بیر دویونجان ایچه‎م داغلار
دربند یوردون‎دان ائل دوشه‎ردی/ املیک گوزولار پیشه‎ردی/ کیم دیه‎ردی یول دوشه‎ردی/ دوه گئشمه‎زیندن داغلار

عزاداری عاشورا در بازار تبریز

baraksim — Sun, 27 Dec 2009 16:04:18 GMT

عزاداری عاشورا در بازار تبریز

گناه او معصومیت اوست

baraksim — Tue, 22 Dec 2009 10:49:24 GMT

نوشته محسن راستانی هنرمند و عکاس برجسته کشور در مورد نمایشگاه عکس هدیه تهرانی

به نقل از برنا

در پی برگزاری نمایشگاه عکس یکی از بازیگران سینما در خانه هنرمندان عکس العمل های متفاوتی از سوی هنرمندان عکاس دیده شد .در این همین زمینه محسن راستانی مطلبی در اختیار خبرگزاری برنا قرار داده است که متن آنرا در ذیل می خوانیم .
در چند روز گذشته پهنه ديوارهاي خانه هنرمندان ميزبان نخستين تجربه‌هاي عكاسي هنرمندي نام‌آشنا در عرصه سينما شده بود.
آثار عكس اين ستاره سينما و اقدام مشابه از سوي همكاران وي در اين زمينه طي سال‌هاي اخير موجب شده موافقان و مخالفان بسياري در مقابل اين فعاليت ثانوي از سوي بازيگران حرفه‌يي سينما واكنش نشان دهند و بر سر مواضع اصولي و حقوق صنفي خود به دفاع برخيزند.
ظاهراً اين اتفاق از منظر آسيب‌شناسي فرهنگي نشان از سردرگمي و بي‌ضابطه بودن يك فرهنگ بومي دارد كه تا زماني كه خود را با اصول حرفه‌يي و ساختار ضابطه‌مند مانوس نكند همگي در آن خسارت مي‌بينند و هيچ‌كس قادر به شناسايي معايب كار و اشكالات موجود در مكالمات اوليه ميان اصحاب اهل فن نخواهد بود. در اين فضا آشكار نيست چه كسي معلم و مشوق خوبي است، چه اثري ارزنده و كيفي است، چه ملاكي محك بد و خوب آثار است، اساسا‌ً شيوه‌هاي ورود به عرصه‌هاي هنري تحت چه شرايط و قانونمندي حاصل مي‌شود.
تاريخچه‌ها چگونه و با چه ضوابطي شكل مي‌گيرند و ارزش‌ها در چه شرايطي آشكار مي‌شوند.
اينها همه بخشي از ضابطه‌هايي است كه از تخريب‌ها و آشوب‌هاي ذهني حاشيه‌گر ما جلوگيري مي‌كند.
متاسفانه در اين ديار اين ضوابط از سوي مراجع حرفه‌يي ما مورد تاكيد واقع نمي‌شود و ناخواسته همگي ما در يك سردرگمي و نزاع تاريخي با خود به سر مي‌بريم. وقتي پژوهشگر ما قادر به تبديل طرح‌هاي ذهني خود به يك ماده قابل لمس، كاربردي و راهگشا در زندگي روزمره ما نيست، وقتي ريشه همه اختلاف‌ها بر سر نبود يك شيوه علمي و متد عملي در حل مسائل اين جهاني است، قهراً حاشيه‌هايي مملو از توهم و مطلق‌گرايي متن زندگي ما را تصرف مي‌كنند و ملتي مي‌شويم كه در حاشيه انديشه‌هاي خود و دلبستگي به حاشيه ديگران زندگي مي‌كنيم. در اين شرايط مسلماً تعداد بايدهاي زندگي او از شايدهاي آرماني‌اش پيشي مي‌گيرد. باور كنيد هر بار كه از چهارراه خياباني عبور مي‌كنم و چشمم به چراغ راهنما مي‌خورد آن مبتكر را دعا مي‌كنم كه توانست با خلق وسيله‌يي ساده همچون چراغ راهنمايي آرمانخواهي انساني خود را براي رعايت حقوق ديگران به چراغي قابل لمس و رويت نشان دهد و به نشاني براي اجراي حق تقدم افراد تبديل كند. كه اگر نبود اين ماده تبديل‌شده ذهن انسانگراي او در قالب چراغ راهنما، ما امروز بر سر چهارراه‌ها به جنگي ابدي مشغول مي‌شديم كه بالاخره حق تقدم براي عبور با چه كسي است؟
وقتي علائم و ضوابط در تشخيص بد و خوب ارزش‌ها از ميان برود چه چيزي به سامان مي‌رسد. مطمئن باشيد شكل و شمايل امروز متعلق به ما نيست. هيچ‌يك از ما شباهت تاريخي و قومي به واقعيت اين صحنه‌ها كه در آن زندگي مي‌كنيم. ندارد. در هيچ دوره‌يي از تاريخ اين سرزمين روحيه مخاطبان تا اين حد تسليم و زبون نشده بود كه از خود بپرسد اين همه نگاه‌هاي پر از ابهام و حسرت و تحقير را از چه كسي به ارث برده كه اين‌گونه سرگردان و هراسان در آستانه دري ايستاده كه شايد ستاره مورد علاقه‌اش از آن عبور كند.
چه مي‌شود كه طبع عالي آدمي به اين حقارت تن دهد. من هيچ كس را مقصر اين نابساماني‌ها نمي‌دانم. همه ما به نوعي درگير آرزوها و حسرت‌هاي حاشيه زندگي خود هستيم. فرق نمي‌كند چه هديه تهراني باشيم، چه دربان خانه هنرمندان، چه منتقد دلسوز و مهاجم و چه مشوق و مشاور مصلحت‌انديش و چرب‌زبان و چه مسوول نازنين و ساده ميراث فرهنگي كه براي ارث گذشتگان دل مي‌سوزاند و از ارث و سهم امروز ما سخني نمي‌گويد.
من به درستي نمي‌دانم تاريخ تولد و زمان شروع به كار ذهن حاشيه‌نگر و حسرت به دل در اين سرزمين از كي و چگونه آغاز شد و چه كساني به گسترش آن در عرصه‌هاي زندگي ما دامن زدند كه اين‌گونه معادله‌هاي چندمجهولي از ابهام، توهم و حسرت ذهن هوشمند و چاره‌ساز ما را اشغال كند.
مسلماً رفتار روحي و اجتماعي ما ربطي به پيشرفت‌هاي تكنيكال دوربين‌ها ندارد. اينكه اين تحولات باعث شده همه با شادي معصومانه‌يي دوربين به دست بگيرند موجب نمي‌شود ضوابط حرفه‌يي در تشخيص مراتب اين پيشرفت زير سوال نرود و راهنمايي‌هاي غلط معلمان و ساده‌انگاري آنان در قبول و تاييد هر اثر عكسي ناديده گرفته شود كه موجب سردرگمي در تشخيص ضوابط درست يك عكس خوب خواهد بود.
اتفاقاً سخن بر سر بي‌ضابطه بودن اين تاريخچه غيرحرفه‌يي است كه حرفه‌يي‌هاي پيشكسوت ما آن را رقم مي‌زنند.‌ اين اختلالات رفتاري امروز ناشي از آموزه‌هاي غلط آنان است كه از خود به ارث گذاشته‌اند.
اگر بزرگان ما اين عرصه را ضابطه‌مند مي‌ساختند و براي شئونات آن حفظ مراتب قائل بودند امروز تكثير تكنولوژيك دوربين‌ها موجب رونق تجربه‌هاي نو در نسل امروز عكاسي مي‌شد. چرا نمي‌پذيريم مقوله عكاسي قبل از وابستگي به پيشرفت تكنيكي نسبتي مستقيم با فرهنگ ذهني افراد دارد؟ در همين دو دهه اخير پيشرفت تكنولوژيك دوربين‌ها و هزينه‌هاي صرف‌شده براي در اختيار داشتن امكانات آن از سوي صدها عكاس ايراني نتوانسته نگاه آنان را نسبت به اطراف‌شان متحول سازد؛ عكاساني كه شبيه هم عكس مي‌گيرند و جالب است از همه چيز عكس مي‌گيرند و همين عمل نشان از غيرحرفه‌يي بودن ضوابط توليد عكس در اين سرزمين دارد.
غفلت و سازش بزرگان بر سر مصلحت‌هاي آني و زودگذر و بي‌تفاوتي آنان نسبت به سرنوشت رهاشده اين هنر پويا و نوين خسارت امروز ماست نه چشمان معصوم و كودك هديه تهراني كه نگاه كردن به اطرافش را آغاز كرده است. اگر عكاسي ما مي‌توانست به بزرگان خودش تكيه كند امروز هيچ مسوولي جرات نمي‌كرد هزينه يك پروژه ملي در زمينه عكاسي را چشم‌بسته تقديم اولين تجربه‌هاي يك نوآموز هنر عكاسي كند. اگر عكاسي ما مي‌توانست بر ضوابط حرفه‌يي خود با تكيه بر اصرار بزرگان اين هنر پافشاري كند احدي به خود اجازه نمي‌داد خانه بزرگ هنرمندان اين سرزمين را كه هر آجرش متعلق به يك هنرمند ايراني است در تصرف آرزوهاي يك نوآموز عكاسي قرار ‌دهد و اگر عكاسي ما به اصول حرفه‌يي خود در قضاوت آثار پايبند بود و به عكس‌ها مي‌انديشيد نه به عكاس‌ها هيچ بازيگري به خود اجازه نمي‌داد در اين سرزمين حرمت اين قضاوت را ناآگاهانه به بازي بگيرد و اولين تجربه‌ها و سياه‌مشق‌هاي كنتاكت خود را در سطحي كلان به نمايش بگذارد.
و اگر عكاسي ما مناعت‌طبع خود را افزايش مي‌داد مي‌توانست توصيه‌هاي مفيد و راهگشا براي آينده عكس‌هاي هديه تهراني ابراز كند و به او بياموزد كه يك عكاس در هر شرايطي از درآمد ذهني و تجربي خود نبايد همه عكس‌هايش را به نمايش بگذارد زيرا آنچه يك عكاس مي‌بيند، الزامي ندارد آن را بگيرد و اگر گرفت الزامي ندارد آن را نشان دهد. نمايش يك عكس آخرين تصميم مهم در زندگي يك عكاس است. آن را ارزان از دست ندهيم و در نگاه كردن به اطراف‌مان چشم‌ها را به چيزي كمتر از فوق‌العاده عادت ندهيم.
نگاه كردن به اكنون لحظه‌ها ، اشياء و شكل‌ها به خصوص آدم‌ها منزلتي است در شأن نگاه يك عاشق که آن را ارج می گذارد .
وقتي عكاسي هزاران عكس به ما نشان مي‌دهد ما نمي‌توانيم برآوردي از سطح امتيازهاي عكس‌هاي او در ذهن داشته باشيم اگرچه همه عكس‌‌ها هم قوي باشند.
اين يك تاثير رواني و مشترك ميان همه عكاسان حرفه‌يي است كه تنها ديدن 30 عكس از او براي تشخيص قدرت نگاهش كفايت مي‌كند. ما در ارائه و نمايش عكس‌ها قرار است با تماشاگر به تفاهم نسبي دست پيدا كنيم به خصوص آنكه قصد فروش آنها را نيز در سر داشته باشيم بايد بپذيريم پروسه نگاه كردن به عكس‌ها از سوي تماشاگر آميزه‌يي از تخيل ثابت ما عكاس و تخيل شناور تماشاگران عكس است.
بنابراين مهم است به تخيل تماشاگران راجع به عكس خود بينديشيم و آنها را ناديده نگيريم. تصرف ديواره‌هاي يك خانه بزرگ به دست عكس‌هاي ما يك تصور غيرحرفه‌يي است كه منزلت يك هنرمند را زير سوال مي‌برد. شما هنرمند بزرگ و مولفي در عرصه بازيگري سينماي ما هستيد، بگذاريد اين منزلت نزد اهل نظر حفظ شود چون اين رفتار كوچك شما به همه وجود و حيثيت هنري‌تان تعميم داده مي‌شود.
تماشاگر آثار شما افراد هوشمندي خواهند بود كه در قرائت زبان عكس‌ها توانمندند. آنها را دست‌كم نگيريد.
بزرگ‌ترين آموزه در فهم عكس‌هاي خوب و ممتاز براي شما ديدن عكس‌هاي بزرگان است بدون واسطه، صريح و همراه با تامل و در پايان اي كاش عكس‌هاي هديه تهراني را فارغ از حواشي او به تماشا مي‌نشستيم و اگر فكر كنيم اين عكس‌ها را دختري ناشناس و علاقه‌مند اين سرزمين گرفته، آنگاه ضابطه‌هاي نگاه ما به عكس‌ها از انعطاف بيشتري برخوردار مي‌شد و قطعاً فرصتي حاصل مي‌شد كه بتوانيم او را با عكس‌هايش روبه‌رو كنيم.
شايد توقعات ما از عكس حرفه‌يي و عكاس حرفه‌يي موجب شد حقي را براي چشم‌هاي او قائل نشويم. هراس من از اين است كه ذهن حاشيه‌نگر ما قادر نباشد به اكنون عكس‌ها بينديشد.
به عكس‌هايش نگاه كنيم، فارغ از آنكه ديوارهاي يك خانه بزرگ در محاصره نخستين تجربه‌هاي اوست.
به عكس‌هايش نگاه كنيم كه جهاني را به شوق مي‌نگرد، ساده، غيرحرفه‌يي و كودكانه من مطمئنم چشم‌هاي عكاس اين عكس‌ها به قدري معصوم و علاقه‌مند است كه از گناهان بزرگ خود كه عده‌يي تصور مي‌كنند در حق آنها روا داشته است، بي‌خبر است.
ستاره‌هاي ما معصوم و بي‌خبر از نجابت دروني خودند، اگر جسارت پيدا كنند كه خود را به نمايش نگذارند و لذت ديده نشدن را دريابند براي آنها زيبنده‌تر است.
تصور مي‌كنم منتقدان بايد قدري همچون كشيشان آرام و بامحبت باشند تا بگذارند هنرمندان به گناهان كوچك و بزرگ خود اعتراف كنند.
من يقين دارم گناهان يك هنرمند نهايت پاكي اوست چون گناه غرض او نيست بلكه ناآشنايي، حسرت، شتاب و توهم اوست. اگر اين‌گونه نباشد كه افراد خلوت خود را پنهان ندارند پس ما قومي گناهكاريم.
شايد گناه چشم‌هاي اين هنرمند به ظن ما منتقدان پرهيزكار اين بوده كه او همه خلوت نگاه خود را به ما كودكانه نشان داده و چيزي را پنهان نداشته است.
گناه او هديه تهراني بودن نيست، گناه او ديدن و گرفتن اين عكس‌ها هم نيست، گناه او معصوميت اوست.

همايش شيرخوارگان حسيني در تبريز سال 88

baraksim — Fri, 18 Dec 2009 07:00:18 GMT

اگر دین ندارید , لااقل آزادمرد باشید.

امروز اول محرم است از امروز مسلمانان جهان برای حضرت ابا عبدالله الحسین خون گریه میکنند و سهم تبریز بعنوان پایتخت تشیع جهان از این سوگواره بسیار زیاد است دسته جات عزاداری مختلف با آئین های متفاوت شاه حسین گویان , سینه زنی و زنجیر زنی در بازار بزرگ تبریز , همایش شیرخوارگان حسینی و ...

در این میان و در راس همه عزاداریها مداح نقش بسزایی دارد , او که از هر نظر انسانی معنوی مومن و خدا شناس است وقایع و سرگدشت پیامبران و امامانمان را با اشعار و صدایی خوش به ما نقل میکنند.

بارها و بارها این سخن حضرت امام حسین(ع) را که می فرمایند(اگر دین ندارید لااقل آزادمرد باشید) را همین مداحان برایمان گفته اند.

از نظر منزلت اجتماعی هم یک مداح در این کشور برای خودش عضمت و بروبیائی دارد و ارزشش بمراتب بیش از یک هنرمند عکاس و خبرنگار خبرگزاری رسمی دولت است.

ببخشید که گوشتان را از این تفاصیر بدرد می آورم اما غرض از اینهمه مقدمه بازگویی وقایعی است که صبح امروز در مراسم شیرخوارگان حسینی که در مسجد طوبی بر سر من و همکارانم از سایر خبرگزاریها آمد. ساعت 7:30 صبح همانند سالهای گذشته برای تهیه گزارش تصویری از مراسم شیرخوارگان حسینی به مسجد طوبی مراجعه کردم دقایقی منتظر آمدن همکار عزیزم سید کاظم یوسفی عکاس خبرگزاری جمهوری اسلامی بودم بعد از آمدن او برای هماهنگی به محضر یکی از مسولین مراسم رفتیم که جواب دادند اشکالی ندارد بگذارید آقای میراب تا 5 دقیقه میرسند و میتوانید برای عکاسی بداخل بروید. درهای مسجد از ازدهام زیاد بانوان محترم به هیچ وجه راهی برای عبور مردان نداشت در همین زمان آقای مهدی خادم آذریان (مداح) بدون ایستادن در جلوی در و تحمل سرمای شدید صبح از ورودی بانوان که اصلا نمی شد رد شد بداخل تشریف بردند و ما عکاسان خبرگزاری دولت منتظر آمدن آقای میراب بودیم. بعد از 1.5 ساعت ایستادن در سرما و یخ بستن سراسر بدنمان , توسط همان مسول قبلی از در پشتی به داخل وارد شدیم پشت پرده ورودی بانوان همین مداح عزیز در گرما مشغول صرف چای بودند که از نگهبان در پرسیدند اینها کی هستند که ایشان در جواب گفتند عکاسان خبرگزاری جمهوری اسلامی(ایرنا) و خبرگزاری فارس هستند که برای پوشش تصویری مراسم آمده اند. که متاسفانه آقای مهدی خادم آذریان با اخم و تخم و لحن بسیار بد به نگهبان دستور دادند که عکاس لازم نداریم بیندازیدشان بیرون , اینها که نوحه نمی فهمند.

ما هم بیرون آمدیم پس از کلی تماس با آقای میراب که تلفن ایشان خاموش بود. از همکاران ایشان که در مسجد طوبی تشریف داشتند پرسیدیم و به این نتیجه رسیدیم که آقای میراب گفته اگر حاج مهدی خادم آذریان اجازه دادند عکاسان میتوانند داخل شوند.

اول اینکه مهدی خادم آذریان در مقامی نیستند که از حضور خبرنگار رسمی دولت در مراسم ممانعت کنند.

دوم اینکه جناب آقای میراب اگر حضور عکاسان خبرگزاری فارس و ایرنا که سالهای گذشته از همین مراسم گزارش تصویری تهیه کرده بودند ممنوع بود لازم بود اطلاع رسانی شود و نه اینکه یک مداح با لحن بسیار بد دستور بیرون انداختن عکاسان خبرگزاری دولت را صادر می کردند.

جناب آقای مهدی خادم آذریان متاسفم برای خودم که راه و رسم و سرگذشت پیامبران و امامانمان را از زبان شما میشنوم که همواره همین امامان ما را به خوبی و انسان بودن و اذیت و آزار ندادن سایر انسانها فرا می خوانند و ما را به نیکی و رفتار حسنه دعوت میکنند. آیا شما به این گفتار عمل کردید ؟ حضرت علی (ع) می فرمایند(از آنچه نمیدانی سخن مگو) آیا شما از وظایف عکاس خبری هیچ اطلاعی دارید؟ به خدا سوگند امروز جواب شما را به احترام حضرت علی اصغر(ع) ندادم اما شما را حلال نمیکنم و به خدا میسپارم تان که او خود کریم است و ناظر اعمال همه ما.

ما را به مستی افسانه کردند پیران جاهل شیخان گمراه

لینک گزارش تصویری همین مراسم در محرم 86

عکسهای گزارش تصویری از همین مراسم در سال 87

گزارشهای تصویری تجمعات اعتراض آمیز در طول هفته اقشار مختلف مردم تبریز در اعتراض به هتک حرمت به تمثال امام خمینی(ره)

تجمع اعتراض آميز روحانيون تبريز

تجمع اعتراض آميز دانشگاهيان تبريز

تجمع اعتراض آميز خانواده شهدا و جانبازان تبريز

راهپيمايي اعتراض آميز در سراسر كشور و تبریز

نقد عکسهای فیروزه دوم (2) عکس های یادگاری

baraksim — Fri, 11 Dec 2009 03:51:18 GMT

عکس های یادگاری

حسین کارگری رضاپور

فاطمه کاظمی

شیوا خادمی

میعاد آخی

نازنین طباطبائی یزدی (رتبه دوم در بخش رنگی)

محمود بازدار

از قدیم تقریبا در همه خانواده ها گرفتن عکس های یادگاری برای آلبوم خانوادگی مرسوم بوده است و حتی نوع ایستادن در اکثر آنها یکسان است. حرکت نکنید! حاضر! یک , دو , سه وعکسی از آن لحظه ثبت می شود.

اما وقتی پای یک عکاس به میان می آید , همه فواعد آن تغییر می کند چون عکاس چیزی می بیند که چشم افراد عادی نمی تواند ببیند. یک نور زیبا برصورت فرد یا مکانی خاص , چهره متفاوت شخص , ترکیب رنگ خوب و یا فرم خاص در یک مکان , مشاغل سنتی در فضای فدیمی , آداب و رسوم مختص یک منطقه یا شهر , داد و ستد مردم , زندگی روزمره و ... این خصوصیات بارز در هر کشور , شهر و حتی روستاها نیز متفاوتند مثلا از مدل لباس پوشیدن رنگ پوست و اطلاعاتی از این قبیل مردم در یک عکس میتوان حدس زد که در چه نوع موقعیت جغراقیا زندگی می کند. بهتر است اینگونه بگوئیم اگر عکاس مستند از نمادها و نشانه ها , تاریخ و ادبیات , آداب و رسوم , سنن , موسیقی و زبان محلی که در آن عکاسی میکند , هیچ اطلاعاتی نداشته باشد برای نشان دادن آنجا در عکس با مشکل مواجه خواهد شد.

عکسهای بالا که کاملا شبیه عکس یادگاری هستند از دسته عکسهایی ست که نمیتوان به جای خاصی نصبت داد سهم عکاس غیر از ایستادن و فشردن شاتر در این آثار چقدر بوده؟ چه چیز در آثار بالا به طور بارز و عکاسانه نشان داده می شود؟ با پیشرفت تکنولوژی دیجیتال در دنیا که امکان عکاسی بوسیله گوشیهای موبایل برای همه حتی کودکان نیز فراهم شده و شاهد تولید انبوهی از عکسها در سراسر جهان هستیم , عکس گرفتن بسیار آسان است اما عکاس بودن بسیار دشوار.

عکس های بالا از آثار منتخب دومین جشنواره سراسری عکاسی حضوری فیروزه می باشد که یکی از آثار در بخش رنگی رتبه دوم را از آن خود کرده , چه معیاری از نظر داوران برای انتخاب این آثار وجود داشته؟

نقد عکسهای فیروزه دوم (1) - نقد اثر خانم اصفهانی

baraksim — Sun, 06 Dec 2009 17:28:58 GMT

نقد اثر خانم اصفهانی

روزهای سرد تبریز شاهد برگزاری دومین جشنواره حضوری عکاسی فیروزه با اهداف: 1. شناسایی و معرفی استعدادهای بالقوه شهر تبریز 2. پاسداشت خاستگاه عکاسی ایران (شهر تبریز) 3. بیان ویژگی های شهری و فرهنگ شهرنشینی در قالب تصویر 4. ایجاد تعامل بیشتر بین عکاسان سراسر کشور 5. اشاعه فرهنگ عکس و عکاسی در بین طبقات مختلف جامعه 6. غنای آرشیو تصویری شهرداری تبریز (بانک عکس) 7. فراهم کردن بستر مناسب برای ارائه توانمندی ها و کشف استعدادهای هم جهت با اهداف جشنواره، نظاره گر نگاه ها و برخوردهای متفاوت عکاسانی از چند نقطه ایران بود که برای به تصویر کشیدن شهر تبریز در اینجا گرد هم آمده بودند. تعدادی از عکاسان برای نشان دادن شهر تبریز که عموما با عکاسی مستند محقق می گردد، برخوردی کاملا فرم گرا داشتند که از سوی برخی از بزرگان عکاسی کشورمان بر کالبد این هنر جوان تزریق می شود. بعضی از آثار منتخب دومین جشنواره عکس فیروزه مرا بر آن داشت که با تاملی در مورد بعضی ازآثار آنها را از نظر تکنیک یا مفهوم مورد برسی قرار دهم و بعضی ازآثار مشابه با جشنواره اول را مقایسه نموده و هر چند روز یکبار برای علاقمندان روی وبلاگم بگذارم.

عکس فوق اثر خانم غازی اصفهانی در یکی از شلوغ ترین خیابانهای تبریز گرفته شده است. تصادفا در جشنواره اول عکسی از آقای محمد نمازی از همین مکان:

با دیدی بسیار متقاوت در بخش تبریز رتبه اول را به خود اختصاص داد. او در عکس خود چهره ای از تبریز کنونی را به تصویر کشید. تبریزی که در آن به سرعت برجها سر به فلک کشیده و به یک شهر بزرگ و پرجمعیت مبدل میگردد. در عکس محمد نمازی پیوند عناصر اصلی کادر وجود کنتراست بالا مفهوم واقع گرایانه ای بر بیننده القا می کند. زاویه دید پائین , کنتراست بین عابرین در پیش زمینه و ساختمان برج، استفاده از کادر افقی و ریتم در حرکت عابرین پیاده باعث برجسته شدن ساختمان برج در پس زمینه شده و موجب پیوند این دو عنصر میشود که با افزایش جمعیت حریم انسانها کمتر شده و شهرهای بزرگ برای جا دادن این جمعیت در حال پیشروی به آسمان و ساخته شدن برج های مرتفع می باشد. در مقایسه ای بین المان های هر دو عکس و پیوند عناصر درون کادر اثر خانم غازی اصفهانی فاقد معنای صریح و بی پرده می باشد و گویا فقط ارتباط بصری بین خطوط خط کشی عابر پیاده و خطوط طبفات برج و انحنای پشت مرد عابر با انحنای پنجره های سبز رنگ برج مورد توجه داوران در انتخاب این اثر قرار گرفته است. از نظر تکنیکی با توجه به نور بسیار زیاد و سرعت پائین شاتر و اکسپوز نادرست و عدم استفاده از فیلتر ND قسمت هایی از دیوار برج و لباس عابر پیاده اووِراکسپوز شده. رنگ قرمز و زرد کیف دستی با رنگ سفید قسمت پائین (سمت چپ) دیوار برج چشم را بسوی خود کشیده و مانع حرکت آن و دیدن سایر المان ها می شود.

چنین اثری که هیچ مفهومی به بیننده ارائه نمی دهد، کاملا بر مبنای فرم استوار است فرمی که بزرگان عکاسی ما به نام آرت به خورد ما می دهند و با انتخاب اینگونه آثار که نظیرش را در دوسالانه یازدهم دیدیم، باعث خط دهی عکاسان نوپا و تولید نگاه های آرتیستی از این دست میشوند و تهدیدی جدی بر عکاسی مستند کشورمان بشمار می آیند.

قوربان بایرامی(عید قربان)فروش گاو و گوسفند(تبریز)

baraksim — Sat, 28 Nov 2009 13:09:18 GMT

مسجد جامع تبریز

baraksim — Fri, 27 Nov 2009 00:42:18 GMT

مسجد جامع تبریز

کلیبر - منطقه اغی قیه سی

baraksim — Sun, 22 Nov 2009 18:45:02 GMT